Kontakt
Samorządowe Przedszkole Nr 129 "SKRZATY"
Strona głowna  /  Porady psychologa
Porady psychologa

  

 Informacje z Poradni Psychlogiczno- Pedagogicznej nr 3

 

Szanowni Państwo

 

            Dzielnie poradziliście sobie z wyzwaniami, które przyniósł ten wyjątkowo trudny rok szkolny.

            Czas na odpoczynek i zregenerowanie sił !!!!!!!!!!!!!

            Życzymy Państwu i Waszym pociechom udanych urlopów, pełnych słońca i zasłużonego relaksu!!!!!!!!

 

Zespół Pracowników Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej nr 3

 

 

 

kporadnia123@wp.pl 

 

Szanowni Państwo

Wielkimi krokami zbliżają się wakacje… To czas, który zwykle kojarzy się z relaksem, odpoczynkiem, zabawą. Jaką rolę oprócz dostarczania przyjemności pełni zabawa w życiu dziecka? O tym przeczytacie Państwo w zamieszczonym poniżej opracowaniu.

Zespół Pracowników Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 3

 

            Czy dziecko powinno się bawić?

Zabawa to podstawowa forma aktywności dziecka. Traktowana jest jako potrzeba, tak samo

jak czynności natury fizjologicznej takie jak spanie, jedzenie. Bawienie się zaspakaja potrzeby natury intelektualnej i społecznej, a także estetycznej. Dzięki zabawie dziecko poznaje i gromadzi nowe doświadczenia, przez co doskonali różne umiejętności i sprawności. Czynności zabawowe na każde dziecko wpływają inaczej i są zależne od osobowości. W swobodnym działaniu, które podejmują najmłodsi, zaspakajane zostają potrzeby psychiczne, potrzeby aktywności, uczucia, kontaktu i poznania świata.

 Bawiąc się dziecko :

-kształtuje i rozwija swoje uczucia, wykazuje wrażliwość na cudze potrzeby, nabywa umiejętności liczenia się z innymi ludźmi,

- rozwija poznanie, myślenie, kształtuje pamięć,

-uczy się oceniać stosunki społeczne z innymi, poznaje i rozwiązuje problemy wywołane różnymi zdarzeniami, ocenia, co jest najlepsze i najbezpieczniejsze,

-wzbogaca motywację do działania,

- doświadcza prawdziwych przeżyć, dokładniej poznaje świat dorosłych,

-doznaje zadowolenia i radości,

- realizuje potrzebę ruchu i aktywności - biegając, skacząc, kucając dziecko ćwiczy ogólną sprawność ruchową i rozładowuje nadmiar energii,

-eksperymentuje, bada, poznaje związki przyczynowo-skutkowe,

-uwalnia się od zbędnych napięć, nagromadzonych negatywnych emocji, może rozładować lęki dnia codziennego, 

-wciela się w różnorodne role społeczne, przeżywa i próbuje rozwiązać trudne sytuacje z życia dorosłych,

- uczy się, że trzeba być lojalnym wobec innych uczestników zabawy i umieć się z nimi dogadać, a czasem nawet przegrać z honorem.

Rodzaje zabaw:

- zabawy konstrukcyjne – polegają na budowaniu, piętrzeniu z klocków różnorodnych budowli w zależności od zainteresowań dziecka,

- zabawy ruchowe, gry ruchowe – to m.in. dwa ognie, komórki do wynajęcia, berek, zabawa w chowanego, klasy czy ciepło-zimno, 

-zabawy tematyczne, twórcze – to zabawy w odgrywanie ról, np. zabawa w dom, lekarza, policjanta i złodzieja, weterynarza, nauczyciela itp.,

- zabawy dydaktyczne – to m.in. układanki, rebusy, loteryjki, gry stolikowe: chińczyk, karty, warcaby lub domino, w zależności od wieku i upodobań naszego malca.

Wspólna zabawa rodziców z dzieckiem jest potrzebna zarówno dziecku, jak i rodzicom:

-dziecku - ponieważ wspomaga jego rozwój,

- rodzicom - ponieważ dostarcza wielu informacji na temat rozwoju dziecka, a także wspomaga ich rozwój.

Zabawa rodziców z dzieckiem nie oznacza ciągłego kierowania nią, ale okazywanie zainteresowania i aprobaty. Nadmierna ingerencja w działanie dziecka może być równie szkodliwa jak brak zainteresowania. Aby zabawa mogła istotnie przyczyniać się do rozwoju dziecka, nie wystarczy samo udostępnianie zabawek, jest potrzebna obecność rodziców w zabawie. To rodzice stwarzają dziecku poczucie bezpieczeństwa, dostarczają coraz to nowych bodźców, uczą jak się bawić, stanowią wzór do naśladowania. Zabawa wzmacnia więź pomiędzy rodzicami a dzieckiem. Wygospodarowany przez rodziców czas na zabawę z dzieckiem to czas przygotowania małego człowieka do dorosłego życia.

Propozycje wspólnych zabaw z dziećmi:

Gdy planszowe

Zaczynając od prostego „grzybobrania” albo „chińczyka”, poprzez wszelkie inne. Bardzo ważna wskazówka – dopasowuj gry do poziomu wieku dziecka.

Kalambury

Na początku ci się nie chce, ale potem zabawa się rozkręca. Zaczynaj od prostych pomysłów i obserwuj, jak radzi sobie dziecko.

Tworzenie zwierzątek z rolek po papierze toaletowym

Wystarczy kilka kolorowych papierów, patyków, drobinek albo nawet ziarenek, klej, nożyczki i świetna zabawa przed wami.

Monetą do ściany

Wystarczy moneta – pstrykaniem palców popychacie ją w stronę ściany. Czyja moneta będzie bliżej, ten wygrywa.

Wyklejanie zdjęć w albumie

Poproś zatem dziecko o wybieranie zdjęć do wklejenia – odpuść chronologię i bawcie się dobrze.

Pieczenie ciasteczek

Kiedy wyrobisz ciasto, zrób jedno ciasteczko na wzór, a resztę niech kończy dziecko. Ty w tym czasie rób to, co masz do zrobienia. Pod żadnym pozorem nie narzekaj na kształt/ozdobienie ciasteczek!

Praca w ogrodzie

Mamy, które cieszą się własnym ogrodem, w okresie wiosennym i letnim mają też dodatkową pracę. Dziecko może pomóc w tych pracach i z całą pewnością będzie przy tym szczęśliwe.

Sianie ziół

Każde dziecko ucieszy się z propozycji stworzenia własnej roślinki. Możesz więc kupić np. nasiona ziół, przygotować „doniczki” z pojemników po jogurcie i pokazać dziecku, co ma robić.

Zabawa w „ciepło – zimno”

Chcesz wydłużyć grę? Wprowadź system nagród, np. chrupki kukurydziane.

Zabawa w szpital, fryzjerkę / kosmetyczkę

Zainwestuj w zabawki tematyczne i zamień się w pacjenta / klienta wdzięcznego ,,za profesjonalną „ opiekę / usługę.

Zabawa w zgaduj zgadula!

Czyli zabawa dla nieco starszych dzieci. Wymyślacie sobie kategorię, np. „zwierzęta”. Dziecko zadaje ci pytania np. „czy to ma rogi?”, które w końcu naprowadzą je na dobrą drogę.

Konkursy z nagrodami

Stwórzcie domowe turnieje wiedzy, to może być znajomość geografii, historii, bajek, roślin czy innych rzeczy jakie tylko przyjdą wam do głowy. Już samo tworzenie gry i wymyślanie zasad jest kreatywną zabawą.

„Przynieś mi coś…”

Znowu – ty sobie siedzisz, a dziecko ćwiczy rozwój poznawczy ; Mówisz np. „Twoje zadanie to znalezienie czegoś niebieskiego i małego „.

Seans bajkowy

Czym innym jest po prostu posadzenie dziecka przed bajkami, a czym innym seans z prawdziwego zdarzenia. Przygotuj popcorn, sok, zróbcie sobie wygodne posłanie z wieloma poduszkami, włączcie pełnometrażową bajkę i po prostu oglądajcie przytuleni.

Poza domem

Dobra pogoda sprzyja aktywności na powietrzu. Możecie się wybrać na spacer tropem zwierząt, albo na poszukiwanie uroków przyrody.

Rodzinne pikniki

Gdy tylko robi się na tyle ciepło, że można usiąść na trawie to zabieramy koce, przekąski, napoje, zabawki i idziemy nad pobliski zalew lub łąkę.

 

Wakacje tuż, tuż więc bawcie się dobrze!!!

opracowanie: mgr Maria Mostowik                            

                      psycholog - tearpeuta PPP 3                         

 

                                               

                                            

 

Szanowni Rodzice

 

Zamieszczony poniżej tekst zawiera ważne kwestie szczególnie dla tych rodziców, których dzieci będą rozpoczynać naukę w klasie pierwszej. To zupełnie nowy i przełomowy moment w życiu każdego dzieciaczka, nierzadko związany z wieloma obawami, lękami, niepokojem „jak to będzie…”.  Można temu zaradzić, złagodzić obawy dziecka. Jak to zrobić? O tym właśnie mowa poniżej.

Pozdrawiamy

Zespół Pracowników Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 3

 

Jak pomóc dzieciom ( i sobie samemu) w sytuacjach wywołujących lęk

 

Kiedy dziecko osiąga wiek szkolny rozpoczyna się kolejny okres w życiu dziecka i rodziców, w którym wiele rzeczy nie da się osiągnąć i rozstrzygnąć według własnego uznania. Zostają narzucone pewne reguły, normy, wymagania.

Pojęcie dojrzałości szkolnej to nie tylko zdolności poznawcze, ale i składnik psychiczny i społeczny. Dojrzałości szkolnej nie da się powiązać z określonym wiekiem. Niektóre dzieci wcześniej wyrastają psychicznie ze środowiska zabaw, przedszkola a inne potrzebują na to więcej czasu. Przechodzenie od nauki polegającej raczej na zabawie do typowych lekcji też dokonuje się w różnym tempie i w rozmaity sposób. To czy dzieci poradzą sobie z codziennością szkoły, ze wszystkimi jej emocjonalnymi i społecznymi wyzwaniami zależy głównie od stylu pracy nauczycieli. Im dziecko jest młodsze tym bardziej musi nauczyciel swój styl pracy opierać o zabawę. Zorientowanie nauczyciela na osiąganie wyników może być dobre dopiero dla starszych dzieci i jest to całkowicie niezależne od ich inteligencji. Stąd też jeżeli prześledzimy czas podejmowania nauki w szkole, zauważymy

rozpiętość wiekową od 5 do 7 roku życia w zależności od danego kraju.

Początek szkoły jest więc dla wszystkich okresem pełnym wrażeń. Dziecko zostaje skonfrontowane ze społecznymi kryteriami oceny. Jednocześnie przebudowie ulega związek dziecka z matką, ojcem lub osobą mu bliską. Ponownie pojawia się słowo rozstanie i to na dłużej.

 

Jak więc pomóc dziecku kiedy idzie do szkoły:

-poznać szkołę od wewnątrz w ramach dni otwartych, porozmawiać z nauczycielami (jeżeli w związku z zaistniałą sytuacją pandemii nie ma takiej możliwości, warto udać się z dzieckiem do miejsca gdzie znajduje się szkoła, obejrzeć budynek szkoły z zewnątrz)

-sformułować najważniejsze pytania, które chcemy zadać w momencie zapisywania

dziecka do szkoły albo przy okazji dni otwartych

-zastanowić się nad drogą do szkoły – jak będziemy do niej dochodzić czy dojeżdżać,

sami czy z kolegą/koleżanką

- pozytywnie nastawić dziecko do szkoły, wspólnie z nim zapoznać się  z podręcznikami,

przygotować zeszyty, piórnik

-unikać komentarzy – „teraz zaczynają się tylko obowiązki”, „w końcu do południa

odpocznę od ciebie”….

-zaplanować wspólnie pierwszy dzień w szkole, tak żeby pozostał on w pamięci jako

pozytywne przeżycie

-nie zapomnieć rano przed pójściem do szkoły o rytuale pożegnania

-w razie potrzeby pozwolić zabrać do szkoły „obiekt przejściowy”(maskotka, gumka,

chusteczka, bransoletka)

-pytać dziecko o jego przeżycia w szkole

-interesować się szkołą, nie traktować jej jako miejsca współzawodnictwa

-zaakceptować fakt, że na pewien czas to wychowawca staje się w życiu dziecka

najważniejszy

 

opracowanie (na podstawie książki M. Szpecht-Tomann „Gdy dziecko się boi” wyd. Pax 2009 roku):

                      mgr Elżbieta Kania

                      

 

 

 

Szanowni Państwo

            Tym razem poniższy tekst jest dedykowany przede wszystkim dla Rodziców dzieci, które będą rozpoczynać naukę w klasie pierwszej. Zawiera on najważniejsze naszym zdaniem informacje dotyczące problemu zaburzeń koncentracji uwagi. Poniższe wskazówki, porady mogą być oczywiście wykorzystywane do postępowania z dziećmi w każdym wieku pod warunkiem dostosowania ich do poziomu rozwoju dziecka.

                                                                           

Serdecznie pozdrawiamy                      

Zespół Pracowników Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 3

 

„Zaburzenia uwagi i koncentracji u dzieci ”

Zaburzenia uwagi i koncentracji u dzieci najczęściej ujawniają się w momencie

rozpoczęcia przez nie edukacji szkolnej. Wyróżniamy dwa momenty krytyczne:

pierwsza klasa – gdy dziecko musi sprostać wymaganiom szkolnym ( skupienie na lekcji przez 45 min.)

czwarta klasa – kiedy to dziecko zaczyna zajęcia z różnymi nauczycielami przedmiotowymi, mającymi różne wymagania.

Przyczyną zaburzeń może być zespół nadpobudliwości psychoruchowej z

zaburzeniami uwagi, zespół opozycyjno - buntowniczy, zaburzenia lękowe, depresja, zaburzenia neurologiczne, ale także zaburzenia odżywiania czy nadczynność tarczycy. Zaburzenia uwagi i koncentracji mogą także wynikać z błędów wychowawczych.

Dlatego tak ważna jest profesjonalna diagnoza gdyż od niej zależy sukces ewentualnej terapii lub innych działań korygujących.

Zachowania sugerujące zaburzenia uwagi i koncentracji:

- dziecko wykazuje trudności w koncentracji na szczegółach, popełnia błędy nieuważne

- nie potrafi przez dłuższy czas skupić się na zadaniu

-sprawia wrażenie jakby nie słuchało przekazywanych mu komunikatów

- nie kończy zaczętych prac, polecenia wypełnia niedokładnie

- ma kłopoty z organizacją pracy i wszelkich zajęć

-niechętnie podejmuje zadania wymagające dłuższego wysiłku intelektualnego

- gubi przybory szkolne i rzeczy potrzebne do pracy i nauki

-łatwo ulega rozproszeniu pod wpływem słabych nawet bodźców

- zapomina o codziennych obowiązkach i zadaniach

Zaburzenia uwagi i koncentracji u dzieci – postępowanie:

- dzieci z zaburzeniami uwagi i koncentracji wymagają działania w ustalonym rodzinnym rytmie, z unikaniem gwałtownych i radykalnych zmian, spokojnego i konsekwentnego egzekwowania ustalonych reguł, ograniczania hałaśliwych dźwięków i silnych wrażeń

- codzienne czynności powinny wykonywać o ściśle określonych porach dnia według tej samej   kolejności

-dzieci te wymagają wielokrotnego powtarzania prostych poleceń i upewniania się, czy dobrze je zrozumiały

- dziecko wokół siebie powinno mieć uporządkowane otoczenie, a w jego życiu nie powinno być chaosu

- osoby z zaburzeniami uwagi powinny zajmować się tylko jedną czynnością w danym momencie, by ćwiczyć skupienie na jednym zadaniu

- naczelnym celem jest wdrażanie dziecka do uporządkowanego działania i stopniowego wydłużania okresów koncentracji na zadaniach

- czasem wystarczy wprowadzenie do nauki pomocy, które pomogą dziecku lepiej zapamiętać i prawidłowo wykonywać obowiązki - tablice, karteczki, organizery

-w edukacji ważne jest wdrażanie go do samokontroli - skuteczne są techniki polegające na stosowaniu wzmocnień pozytywnych, czyli nagradzaniu pożądanych zachowań dziecka

- długie zadania powinny być dzielone na małe porcje, etapy, których osiąganie należy zakończyć krótkim odpoczynkiem i pochwałą

- bardzo ważny jest stały rytm dnia, okresy snu i czuwania, pory wykonywania obowiązków i czas na odpoczynek

-warto również zwrócić uwagę na sposób odżywiania dziecka - wiele badań wskazuje na zły wpływ niektórych potraw i zawartych w nich składników (cukier, pochodne kakao, czekolada, coca-cola, słodycze, produkty zawierające sztuczne barwniki i konserwanty)

Należy pamiętać, iż spośród dzieci z zakłóceniami uwagi tylko część pozbędzie

się dokuczliwych objawów i dzięki odpowiedniemu postępowaniu osiągnie

optymalny poziom funkcjonowania w dorosłym życiu.

Ćwiczenia na koncentrację u dzieci:

-zagadki dla dzieci - poszukiwanie odpowiedzi do zagadki to doskonały trening umysłowy, podobnie jak tworzenie samej zagadki; oprócz ćwiczenia koncentracji kształtujemy umiejętność definiowania pojęć

- puzzle - doskonała zabawa i trening koncentracji oraz koordynacji wzrokowo-ruchowej

-łamigłówki, labirynty, wyszukiwanie różnic między obrazkami sprawdzą się jako ćwiczenie na koncentrację dla najmłodszych

- gra, w której należy zapamiętać pary odwróconych obrazków; kto zbierze więcej par, ten wygrywa;    znakomity trening pamięci, koncentracji u dziecka

- wszelkie gry: planszowe, karciane, szachy, warcaby, które rozwijają dzieci w wielu aspektach, są doskonałym ćwiczeniem pamięci i koncentracji; pobudzają wyobraźnię dzieci, koordynację wzrokowo - ruchową, myślenie, wzbogacają słownictwo

-rysowanie oburącz - kreślenie obrazka obiema rękami pobudza powstawanie połączeń między półkulami mózgu, co doskonale wpływa na koncentrację u dziecka; można wydrukować połowę rysunku, jedną ręką kreślimy po śladzie a drugą, w tym samym czasie, staramy się zrobić odbicie lustrzane obrazka

- przypominanie - gra, która pobudza pamięć i ćwiczy koncentrację; może być dowolnie modyfikowana; można zacząć od polecenia: przypomnij sobie imiona wszystkich sąsiadów, którzy noszą okulary

-,,Detektyw" - ćwiczenie, w którym musimy przygotować obrazek lub zdjęcie i kilka pytań do niego ( dziecko przygląda się zdjęciu przez minutę i stara się zapamiętać jak najwięcej szczegółów, następnie odwracamy obrazek i zadajemy pytanie np. ile jest …)

-układanie pytań - zadanie, które oprócz ćwiczenia na koncentrację, stymuluje sprawność językową i wyobraźnię; oglądamy obrazek i układamy do niego jak największą liczbę pytań (co robią osoby na obrazku? gdzie odbywa się akcja? jaka jest pora roku? jaki kolor mają rzeczy na obrazku? itp., itd.)

- stereogramy - czyli obrazy przedstawione na płaszczyźnie w taki sposób, aby sprawiały wrażenie trójwymiarowych; wpatrywanie się w stereogramy to doskonały sposób na koncentrację i wytężanie wzroku; warto wiedzieć, że jest to także relaks dla zmęczonych oczu

- wymyślane historyjki - osoba dorosła rozpoczyna opowiadanie bajki jednym zdaniem; kolejne zdanie dopowiada dziecko; ważne, żeby każde następne zdanie było kontynuacją poprzedniego, aby historyjka była spójna; żeby było ciekawiej, bajkę możemy rysować w trakcie opowiadania. dziecko będzie bardziej skupione i zaciekawione grą

- zapamiętywanie - podajemy dziecku listę 10 rzeczowników i polecamy, by z naszej listy zapamiętało wszystkie pojazdy/owoce/kolory itp.; takie ćwiczenie doskonale kształtuje również pamięć słuchową dziecka

Powyższe propozycje zabaw i ćwiczeń łączą przyjemne z pożytecznym.

Spędzając w ten sposób czas z dzieckiem doskonale się bawimy i wspomagamy procesy poznawcze dziecka i swoje.

 

Opracowanie: mgr Maria Mostowik - psycholog PPP3 w Krakowie

                             

 

 

Witamy Was ponownie drodzy Rodzice!!!

 

Nowych pomysłów na wspólne zabawy ze swoimi pociechami nigdy nie za wiele.     

Poniżej zamieszczone zostały propozycje zabaw i ćwiczeń, które oprócz dawania przyjemności z razem spędzonego z dziećmi czasu wspomagają rozwój emocjonalny dziecka.

Życzymy udanej  zabawy

Zespół Pracowników Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr3

 

Zachęcamy Państwa do odwiedzania strony internetowej PPP3 oraz do lektury Biuletynu (na stronie Poradni), w którym znajdziecie Państwo wiele ciekawych artykułów, porad, wskazówek opracowanych przez psychologów, pedagogów, logopedów, terapeutów.

 

I. Zabawy kształtujące umiejętność rozpoznawania i nazywania uczuć u siebie i u innych

 

  • Kostka uczuć: przygotuj papierową kostkę z emocjami. Na ściankach naklej zdjęcia

wycięte z gazet przedstawiające rożne emocje (np. strach, smutek, złość, radość,

zaskoczenie, wstręt). Zamiast zdjęć można też przykleić emotikony. Gra polega na

naprzemiennym rzucaniu kostką – przedstawieniu za pomocą mimiki i mowy ciała danej

emocji oraz opowiedzeniu o sytuacji kiedy dziecko czuło ostatnio tą emocję.

  • Podaj piłkę i zapytaj – rzucamy piłkę do dziecka zadając pytania dotyczące emocji i jego

doświadczeń np. Kiedy się boisz? Co sprawia, że stajesz się odważniejszy? Kiedy jesteś

radosny? Czy są osoby za którymi tęsknisz? Co mogłoby sprawić, że tęskniłbyś za nimi

mniej? W jakich sytuacjach jesteś szczęśliwy/radosny/smutny? Co/kto pomaga Ci w

trudnych momentach?

W tej zabawie ważne jest, aby rodzic pełnij rolę tzw. „modela”, czyli również opowiadał o swoich doświadczeniach i sposobach radzenia sobie z nieprzyjemnymi

emocjami.

 

  •  Symbole emocji – zadaniem dziecka jest rysowanie skojarzeń z wybranymi emocjami i

wyjaśnienie ich znaczenia np. „Słońce to radość, bo gdy świeci to jest wesoło”

„Burza to złość, bo uderzenia piorunów są jak głośny krzyk”.

 

II. Zabawy kształtujące kontrolowanie własnych emocji i panowanie nad stresem

 

  •  Balon złości – kiedy dziecko jest w złym nastroju, można zaproponować mu wdmuchiwanie do balonu negatywnej emocji i pokonywanie jej w dowolny sposób (np.przebicie balonu, wypuszczenie powietrza, ugniatanie balonu, malowanie flamastrem po balonie). Ważne jest omówienie z dzieckiem zaistniałej sytuacji – co wzbudziło złość, czy z czasem ona maleje, jak można sobie z nią poradzić w adaptacyjny sposób.

 

  • Latające piórko – aby uspokoić dziecko, można mu zaproponować dmuchanie w piórko,

tak aby jak najdłużej utrzymywało się ono w powietrzu. Głębokie oddychanie i spokojne

wydychanie powietrza działa uspokajająco.

 

  • Sejf na zmartwienia - kiedy dziecko nie może przestać się martwić, warto zapisać

myśli/narysować treść zmartwień a potem zamknąć je pod kluczem. Znajdź pudełeczko,

które będzie „sejfem na zmartwienia”; dziecko może pomalować go na ulubione kolory,

wybrać miejsce w którym go postawi. Kiedy dziecko uświadomi sobie, że się czymś martwi

i nie może powstrzymać swoich niepokojów, bierze papier i opisuje/rysuje co go martwi. Następnie zamyka wszystko w swoim sejfie. Warto powiedzieć dziecku, że z chwilą

zamknięcia zmartwienia w sejfie, tracą one swoją moc i znacznie trudniej jest im niepokoić

dziecko. Po kilku dniach dziecko może otworzyć swój sejf i zastanowić się czy nadal dana

rzecz wywołuje w nim niepokój.

 

III.  Zabawy rozwijające pozytywną samoocenę

 

  • Moja dłoń – dziecko na dużej kartce papieru odrysowuje swoją dłoń. Na każdym z palców

dziecko pisze/rysuje za co lubi siebie, jakie są jego mocne strony. Może również zapytać się

domowników co wg nich jest jego zaletą.

 

  • Szukanie dobrych stron – każdego wieczoru, zanim dziecko położy się spać ma pomyśleć

o trzech rzeczach, które się wydarzyły i które wprawiły dziecko w dobry humor. Może to

być np. przyjemna myśl na własny temat; działania/rzeczy/sytuacje które sprawiły, że

dziecko poczuło się dobrze. Ważne, aby dziecko codziennie zapisało/narysowało te trzy

rzeczy w pamiętniku albo na dużej kartce papieru powieszonej na ścianie we własnym

pokoju. Jeśli dziecku nie przychodzą do głowy trzy dobre rzeczy, to może poprosić kogoś z domowników o pomoc.

 

Opracowanie: mgr Ewa Wilk-Zgłobicka

psycholog-terapeuta PPP3

 

 

Drodzy Rodzice

To kolejne nasze spotkanie z Wami. Tym razem zdecydowaliśmy się zamieścić dla Państwa kilka podstawowych informacji dotyczących problemu zachowań konfliktowych, agresywnych u dzieci. Dość często ten temat pojawia się w rozmowach i konsultacjach telefonicznych lub mailowych z Państwem.

Mamy nadzieję, że zamieszczone poniżej wyjaśnienia i sugestie pomogą radzić sobie w sytuacjach konfliktowych.

 

Serdecznie pozdrawiamy

Zespół pracowników PPP3

 

Zrozumieć agresję

Trwająca już kilka tygodni światowa kwarantanna związana z pandemią koronawirusa jest dla wszystkich wielkim wyzwaniem i czasem próby. Sprawia ona, że nie radzimy sobie

z przeżywanymi przez nas emocjami i często stajemy się agresywni. Funkcjonowanie w

mocno ograniczonej przestrzeni powoduje, że agresja słowna i fizyczna staje się metodą

rozwiązywania konfliktów i sposobem załatwiania spornych spraw.

Czasy przed pandemią wskazywały na fakt, jak ważnym czynnikiem wyzwalającym agresję jest otoczenie dziecka. Szczególne znaczenie odgrywa rodzina, która powinna zaspakajać podstawowe potrzeby takie jak poczucie bezpieczeństwa i miłości oraz budować poczucie własnej wartości. Teraz kiedy w większości domów panuje chaos związany z tym, że na niewielkiej przestrzeni musimy pomieścić i pracę i szkołę i przedszkole, musimy się

nakarmić, wybawić i jeszcze dodatkowo nie ugrzęznąć pod stertą codziennych przedmiotów.

Role matki i ojca nie są w pełni realizowane, gdyż rodzice są po prostu zmęczeni. Zdarza się, że nie potrafią jasno określić co dziecku wolno, a czego robić nie powinno. Wówczas ono traci grunt pod nogami, czuje się zagubione i reaguje agresją w stosunku do innych.

Dzieci, które czują się bezpiecznie w swoim domu, mają dobry kontakt z rodzicami są mniej agresywne i lepiej radzą sobie ze swoimi emocjami. Otoczone miłością i zainteresowaniem mają mało powodów do okazywania wrogości. Agresję stosują dzieci, które się boją, czują się samotne, pełne rozterek lub gdy mają silną potrzebę zwrócenia na siebie uwagi.

Rodzice powinni nauczyć swoje dzieci, że prezentowane przez nich zachowania nie mogą przekroczyć określonych granic. Jeżeli dzieci będą stosowały agresję i przemoc jako metody rozwiązywania problemów, a ze strony rodziców spotkają akceptację lub pobłażliwość, poziom ich agresji będzie wzrastał.

Rodzice powinni konsekwentnie egzekwować ustalone zasady. Jednakże umiar i wyraźnie określone granice dyscypliny, przynoszą lepsze efekty wychowawcze, niż zbytnia pobłażliwość lub zbyt ostry rygor. Dzieci mające do czynienia z agresją i przemocą we własnej rodzinie przenoszą jej stosowanie na kontakty z innymi ludźmi.

Zapobieganie agresji i przemocy nie wymaga wielu środków i skomplikowanych działań. Mądra miłość rodziców, nie lekceważenie problemów dzieci, uważne ich słuchanie, budowanie poczucia własnej wartości i wiary w siebie mogą w dużym stopniu obniżyć eskalację tego zjawiska.

                         

Jak minimalizować konfliktowe zachowania dzieci

  • do każdego dziecka należy podejść indywidualnie i nie wolno żadnego z nich faworyzować
  • dzieci źle się czują gdy są ze sobą porównywane, gdyż każde z nich jest inne
  • kiedy przeczuwamy kłótnię między dziećmi, spróbujmy odwrócić ich uwagę od źródła

konfliktu                   

  • czasami maluchy potrafią prowokować konflikty, ufając, że rodzic poprze stronę młodszego-słabszego dziecka
  • nie obwiniajmy za awantury jedynie starsze dziecko
  • motywujmy dzieci do poszukiwania pokojowych rozwiązań, uczmy walki na argumenty, prowadzenia negocjacji i zawierania kompromisów
  • nigdy nie pozwalajmy na rękoczyny i agresję
  • wkraczajmy do akcji wtedy kiedy wszelkie próby rozwiązania konfliktu zawiodą.
  • wtedy weźmy głęboki oddech, rozdzielmy dzieciaki i każdemu dajmy tyle samo czasu, by wytłumaczyło, „o co poszło”
  • uczmy dzieci mówić „przepraszam” i „proszę”
  • nie reagujmy agresją i zdenerwowaniem, gdyż w ten sposób sami modelujmy nieprawidłowe wzorce porozumiewania się w konfliktowej sytuacji
  • nie wymierzajmy sprawiedliwości klapsami
  • zachęcajmy maluchy do współpracy i nagradzajmy za wszelkie przejawy konstruktywnego współżycia z rodzeństwem
  • bądźmy sprawiedliwi, szanujmy własność dzieci
  • postarajmy się nawet we wspólnym pokoju wydzielić każdemu dziecku kawałek prywatnej przestrzeni
  • pozwólmy dzieciom przeżywać i nazywać negatywne emocje, jakich doświadczają podczas sporu, ale kontrolujmy ewentualne złe zachowanie, które może wtedy wystąpić
  • dajmy dzieciom szansę na to, aby samodzielnie dochodziły do porozumienia
  • obserwujmy ich dyskretnie z dystansu
  • interweniujmy wtedy, gdy awantura przeradza się w pole bitwy
  • zrezygnujmy z wchodzenia w rolę arbitra za każdym razem, kiedy dzieci się kłócą
  • bądźmy dla dzieci przykładem i pokazujmy, jak kłócić się w sposób konstruktywny.

 

opracowanie: mgr Maria Mostowik

                      psycholog-terapeuta PPP3

 

 

I dodatkowo…..

 

 

Relaksacja dla młodszych dzieci

Czy widziałeś/łaś kiedyś spaghetti przed ugotowaniem? Jak wygląda? Tak, jest sztywne i w ogóle nie zrelaksowane.

A jak wygląda jak się je ugotuje? Tak, jest giętkie, wygina się z łatwością.

Teraz my będziemy robić to samo. Najpierw będę udawała nieugotowane spaghetti, będę napięta i wyprostowana.

 A potem będę ugotowanym, luuuuźnym i zrelaksowanym spaghetti. Dobrze!

Teraz twoja kolej. Nieugotowane spaghetti (pauza kilka sekund)...

  Ugotowane spaghetti

                              .

           Powtórzmy to ćwiczenie kilka razy.

 

opracowanie: mgr Natalia Brożek

                      psycholog-terapeuta PPP3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Drodzy Rodzice

 

Trwająca już dość długo izolacja społeczna powoduje, że dzieci się nudzą. Być może częściej niż zwykle pojawiają się zachowania „trudne”. Poniżej zamieszczone zostały propozycje zabaw (rozładowujących złość, napięcie, kształcących spostrzegawczość, koncentrację uwagi, koordynację ruchową), które możecie Państwo wykorzystać spędzając czas ze swoimi pociechami.

Pozdrawiamy                                                     

Pracownicy Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 3

 

Krótkie scenki

Czas trwania 20-30 minut, podkład muzyczny (energiczna muzyka)

Dzieci otrzymują polecenie od dorosłego i mają je wykonać w formie pantomimy;

przechodzimy po kamieniach przez strumyk, skaczemy przez kałużę, ciągniemy ciężki worek,

skradamy się jak Indianie, przedzieramy się przez dżunglę, idziemy przez ulicę, na której

roztopił się asfalt. Polecenia mogą być różne, ale dostosowane do obszaru na jakim możemy

je wykonać.

 

Kołyszemy się w kocu

Czas trwania około 10 minut, niezbędny jedynie koc. Dzieci po kolei wchodzą do koca,

trzymanego przez rodziców. Dziecko może wyrażać życzenia co do tempa i sposobu

kołysania. Za pomocą tego ćwiczenia dzieci poznają swoje ciało i relaksują się.

 

Malujemy muzykę

Czas trwania około 30 minut. Pomoce to farby do malowania palcami lub akwarele, jeden

arkusz papieru dla każdego dziecka, spokojna inspirująca muzyka (do wyboru według

zainteresowań). Włączamy muzykę i prosimy dzieci, aby słuchały uważnie i malowały w jej

tempie. Każde dziecko maluje to, co mu muzyka podpowiada. Potem może opowiedzieć

swoją historię, którą namalował.

 

Zapamiętaj, powtórz i pokaż

1. Moja babcia poszła na targ i kupiła: młynek do kawy (prawą ręką naśladujemy

mielenie kawy).

2. Moja babcia poszła na targ i kupiła: młynek do kawy (naśladujemy mielenie kawy

prawą ręką) i siekierę ( naśladujemy rąbanie drewna lewą ręką).

3. Moja babcia poszła na targ i kupiła: młynek do kawy (pokaż), siekierę (pokaż) i

maszynę do szycia (pedałowanie nogą do wyboru prawa, lewa).

Ważne: wszystkie czynności od 1 – 3 wykonujemy równocześnie.

4. Moja babcia poszła na targ i kupiła: młynek do kawy, siekierę, maszynę do szycia i

konika na biegunach (bujanie w przód i w tył).

5. Moja babcia poszła na targ i kupiła: młynek do kawy, siekierę, maszynę do szycia,

konika na biegunach i zegar z kukułką (naśladujemy kukanie kukułki).

 

Co kupiła babcia na targu ?

Moja babcia poszła na targ i kupiła: młynek do kawy, siekierę, maszynę do szycia, konia na

biegunach i zegar z kukułką.

 

opracowanie: mgr Elżbieta Kania

                       psycholog PPP3

 

 

 

Szanowni Rodzice

 

Sytuacja, w której wszyscy znaleźliśmy się zaskoczyła nas, przewróciła nasze życie do góry nogami, zburzyła porządek dnia codziennego a co za tym idzie zamieszała w naszych emocjach i myślach. Teraz częściej niż zwykle odczuwamy lęk, strach, niepokój, smutek, złość, gniew, bezradność, niemoc. Te uczucia często powodują frustrację i w znacznym stopniu utrudniają prawidłowe codzienne funkcjonowanie.

W związku z tym pracownicy Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 3 (która to Placówka od wielu lat współpracuje i opiekuje się przedszkolem, do którego uczęszczają Państwa dzieci)  pragną służyć Państwu swoją pomocą.  Zachęcamy i serdecznie zapraszamy do kontaktu z nami (telefonicznie lub mailowo) jeśli tylko będziecie Państwo czuli i mieli taką potrzebę. Czasem zwykła rozmowa, możliwość „przegadania” sytuacji czy zdarzenia przynosi ulgę i daje siły do dalszego działania.

Zwracajcie się Państwo do nas z pytaniami, wątpliwościami i nurtującymi Was problemami.

 W miarę możliwości będziemy dla Państwa zamieszczać porady i wskazówki, które mamy nadzieję będą mogli Państwo wykorzystać, aby ta „nowa” codzienność, która stała się naszym udziałem przebiegała sprawniej i była mniej stresująca.

Pozdrawiamy wszystkich Państwa bardzo serdecznie i życzymy zdrowia

Poniżej podajemy numery telefonów oraz adresy mailowe:

Daniela Zachwieja – psycholog, logopeda (opiekun przedszkola)

adres mailowy: danielazach@o2.pl

Agnieszka Dulian – psycholog

tel.  501 507 460

Iwona Gerhardt – Regucka - pedagog

tel. 696 583 913

Jadwiga Litwin – psycholog – terapeuta

tel. 692 673 961

adres mailowy:  agnieszka.dulian@gmail.com

 

 

                                                              

                                      

Szanowni Państwo

                                 

                    „Codziennych trudów znoszenie ułatwi wewnętrzne uspokojenie”

            Proponujemy Państwu zestaw kilku krótkich ćwiczeń oddechowych, które pozwolą nieco się rozluźnić, zrelaksować, zmniejszyć napięcie, które często odczuwamy zmagając się z trudami życia codziennego, a w obecnej sytuacji jest ono szczególnie dotkliwe (jak wynika z rozmów i konsultacji, które odbywamy codziennie z rodzicami uczniów z różnych szkół).

            Ćwiczenia można wykonywać w dowolnym momencie, również wspólnie ze swoimi dziećmi - do czego gorąco zachęcamy.

 A oto nasze propozycje prostych ćwiczeń na radzenie sobie z napięciami wewnętrznymi.

 

Dla Rodziców         

1. Poczuj swój oddech – jak powietrze wpływa i wypływa z twojego ciała.

2. Oddychaj wolno i głęboko. Zacznij od swojego naturalnego oddechu. Potem co kilka

oddechów nabieraj nosem powietrze wolno licząc w myślach 1.. 2… 3…. 4…. Stopniowo coraz dłużej. Następnie wstrzymaj oddech licząc jak poprzednio. Po chwili zrób głęboki wydech, wypuszczając powietrze ustami. Powtórz kilka razy cały cykl.

do 3 i zrób głęboki wydech, wypuszczając powietrze ustami. Powtórz kilka razy ten cykl.

3. Oddychaj naprzemiennie. Zatkaj palcem 1 dziurkę nosa przez drugą zrób długi wdech, zatkaj ją, odblokuj pierwszą i powoli wydychaj powietrze. Powtarzaj ćwiczenie naprzemiennie. Postaraj się by wydech był jak najdłuższy.

 

 Dla Dzieci i Rodziców

1.Zabawa z balonikiem lub ptasim piórkiem, które starasz się za pomocą oddechu unosić w

powietrze jak najwyżej. Na koniec zabawy wyobraź sobie że twoje ciało jest „lekkie jak piórko”, a następnie „ciężkie jak kamień.” Powtórz całe ćwiczenie 4-6 razy.

  

Pozdrawiamy

Zespół pracowników z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 3.

 

 

          

 


Ostatnia aktualizacja: 2020-06-27